Een serie als “palet” was al kenmerkend, maar werd overtroffen door de serie “tulip”.
Het had inderdaad de vorm van een tulp met de omhoog komende puntjes, als de vlinderbril van koningin Juliana. Zowel de vorm als de kleuren waren zeer jaren 50, net als het doffe glazuur buiten en het wat meer glanzende aan de binnenkant.Het servies is uiterst c
onsequent gemaakt, alles,schalen, kopjes, bekers, borden,
omhoogkomende puntjes. Het is net als palet en diabolo
ontworpen door Fokke Hamming, zoon van de oprchter
van de Driehoek . Deze drie meest kenmerkende serviezen
van Huizen zijn eind jaren 50 ontworpen.
Kilta heeft de nederlandse vormgeving sterk beïnvloed, in het bijzonder Fris, jubilant, uit Edam, Goedewaagen en Gouda Regina.
Kaj Franck was, als veel van zijn tijdgenoten, een democratisch designer, design moest bereikbaar zijn voor iedereen. Je zou dan ook zeggen, een servies zonder decor en met zulke basale vormen, goedkoper kan het niet. Toch is Teema duur, je betaalt voor een nieuw bord, nog steeds in productie, snel 20 euro. Het is dus nooit een servies voor de arbeider geworden, meer voor dokters vrouwen, juristes en de hogere ambtenarij. Dankzij marktplaats is het servies nu wel bereikbaar voor de arbeider maar ik geloof dat die nog steeds voor “old country rose” kiest, niets mis mee natuurlijk. Franck vergat even dat de arbeider helemaal niet op design zat te wachten.
Ondertussen bewijst Arabia met haar prijzen wel dat aardewerk maken in geïndustrialiseerde landen nauwelijks meer een haalbare kaart is, veel te duur.
In Zweden wordt de eigenschap “bescheidenheid” gekoesterd. Ingetogenheid, underacting, ze hebben het uitgevonden. Ingrid Bergman, hoofdrolspeelster in onder andere Casablanca, is de verpersoonlijking.
In een dergelijk land is het niet verwonderlijk dat het meest geliefde en gezochte servies Bersa is, gemaakt bij Gustavsberg. De ontwerper is 1 van de meest gezochte keramisten van na Wereldoorlog 2 Stig Lindberg, 1916 - 1982.
Lindberg en Gustavsberg zijn haast synoniem, hij werkte er met korte onderbrekingen ruim 40 jaar van de 66 die hij heeft geleefd.
Zijn werk is sterk organisch geinspireerd, maar kleurrijker en grappiger dan het gemiddeld scandinavisch ontwerp. Uitbundig wordt het natuurlijk nooit, je bent en blijft een Zweed. Het werk van Lindberg is gesigneerd met initialen en een “handje”.
Bersa kwam in 1960 op de markt. Het was en is mateloos populair, de strakke vormgving en de repeterende bladeren spraken erg aan. Zelfs bekertjes bij MacDonalds waren bedrukt met Bersa.
Kwalitatief is het aardewerk goed, weinig schilfers en bastjes of craquelee. Echter, het decor is makkelijk te beschadigen, door mes en vork of door de afwasmachine, daar kan het totaal niet tegen. Koop nooit over de post Bersa, ga het altijd even halen.
Als u Bersa verzamelt, zorg voor een goede portemonnee en heb veel geduld, zeker in Nederland heel erg lastig te vinden.
Prijs : kop en schotel 25 - 35, borden 20 per stuk, theepot 200, platte schaal 75. 
die orde van grootte.
Wat niet consequent gedaan is is de kleurstelling. De matte pasteltinten werden midden jaren 60 opgevolgd door felle tinten, vorm en kleur was hiermee niet meer 1
geheel. De grote charme van jaren 50 aardewerk is het doffe glazuur. Tulip is zeer gezocht. Makkelijk te vinden is het pinda stelletje, schalen gaat ook nog wel enigszins,
maar we komen in de problemen als we als we de gebruikszaken zoeken, kopjes, bekers en vooral de borden. Als je ze vindt zijn ze zelden gaaf weer door de slechte kwaliteit van al het Nederlands aardewerk dat niet uit Maastricht komt. Prijzen: theepot gaaf 60 euro, kopje 12,50, borden 15,- per stuk. Maar veel meer kan ook, je vindt het nauwelijks, het is een verkopersmarkt. Schalen tussen de 30 en de 60, zwarte schalen rond de 100. Zwart is bij tulip maar even uitgegeven, dit heeft te maken met een rechtszaak van Regina tegen Huizen, waarbij Regina Huizen van plagiaat beschuldigde, tulipe zou te veel op princess lijken. Huizen mocht doorgaan met tulipe maar moest de kleur zwart laten vallen.
Het matte is veel meer gezocht dan de felle tinten maar ook de felle tinten worden bij gebrek aan beter wel gezocht.
kinderen er op los, daarna volgt een periode waarin je erg goed leert hoe het moet, deze periode probeert men van zich af te schudden, terug naar de puurheid. Die puurheid werd niet alleen bij kinderen gevonden maar ook bij primitieven en bijvoorbeeld bij grottekeningen.
Het werk van Dommisse lijkt er erg op, schijnbaar gedachtenloze krabbeltjes die gemaakt worden tijdens een lezing of vergadering, kinderlijk, primitief. Grof en breed neergezet, toch boeit het in hoge mate en blijft het boeien. Het is als geheimtaal wat je probeert te ontcijferen maar wat aldoor niet lukt. Is het abstract of is het eigenlijk toch wel wat, moeilijk te zeggen.
Het werk van Dommisse is best gezocht, prijs van een wandbord met een diameter van 29 cm is 200 plus, ook afhankelijk van hoe het werk gelukt is.
Vrijwel altijd gesigneerd met Jaap of Jaap Dommisse en met een getal, het glazuurnummer.
Het glazuur is kenmerkend, ruw met sprekende kleuren en daarop vaak een tekening van bruisglazuur.
Jaap Dommisse is 1 van de boeiendste pottenbakkers van de vorige eeuw.
Het werk is vrij moeilijk te vinden, hij had geen atelier met meerdere medewerkers, hij werkte voor zichzelf, het grootste deel van zijn werkzaam leven in Oosterbeek.
Hij was daar gekomen via Jan Schonk, die daar al werkte. In de jaren 50 werkte Dommisse met Schonk samen, in de jaren 60 werkte hij voor zichzelf.
Voor Jaap Dommisse was keramiek niet veel meer dan wat schildersdoek voor een schilder is. De schotel moet gemaakt worden, het doek moet gespannen worden, maar daarna kan het klodderen beginnen en het klodderen is dat waar het echt om gaat. Het is niet voor niets dat hij naast vazen veel wandborden gemaakt heeft als schilderijen aan de muur.
Er is dus geen enkel verband tussen vorm en decoratie.
De werkstukken van Dommisse zijn Cobra geinspireerd lees je altijd. Wat betekent dat?
Het betekent dat er gewerkt wordt vanuit een tweede primitiviteit, de eerste primitiviteit was de kindertijd, nog niet gehinderd door enige kennis klodderen
Pagina
De vaasjes zijn genummerd, dat is het nummer van de mal waaruit de vaas gemaakt is, en hebben daarnaast een decornaam. Het komt veel voor dat gelijk gevormde vaasjes verschillende decors hebben, vorm en decor vormden blijkbaar niet een onlosmakelijk geheel. Dus je hebt 1002 liane, 1002 tosca, 1002 is de vorm, een driehoekige schaal, met allerlei decors op dezelfde driehoekige schaal. Gezochte decors zijn Tosca, Artistique, Elite, Zebra, Rumba, Record met daar onder Capri, Palma, Tango Willy en Liane. Verder worden allerlei decors met geografische namen, Athene, Istanboel, ook wel gezocht. Niet gezocht en aan de
straatstenen niet kwijt te raken zijn de paarse, oranje en witte vaasjes.
Flora vind ik aardig maar niet meer dan dat, het haalt niet het niveau van Wim Visser of Meydam met de Pinguin serie van Regina. Daarvoor is het niet authentiek genoeg, teveel imitatie, te vluchtig ontworpen. Omdat er veel verzamelaars zijn doet een Tosca vaasje toch gauw tussen de 50 en 100 euro. Als u gaat verzamelen, mijn tip zou zijn Liane, leuk experimenteel decor,slierten van koperoxide op witte ondergrond. Niet zo duur als Tosca Elite en dergelijke, en er is, tamelijk uniek voor Flora, een relatie tussen decornaamen decor, het decor Liane is gemaakt voor Tarzan. Flora is altijd gemerkt.
Op de foto een vaasje Capri en Tosca.
ARABIA in de jaren 60, optimistische pop art
Pagina
Het aardigste flora ontwerp, een zeer gestroomlijnd jampotje in Raymond Loewe stijl
